Brieven voor een mooie [kinder]tijd #29

En ook vraag ik mij af waarom wij hier staan en gaan. Wat is toch mijn pad, heb altijd mijn best gedaan.
– Anouk & Yora in Van mij het allermeest

De muziek van May & June vind ik top en dit is mijn favoriete lied van het moment. Voor mij gaat het in grote lijnen over voelen wat wel of niet bij je past en je eigen pad volgen. Hoe moeilijk dat soms ook is.

Ik koos nu deze zinnetjes uit de songtekst omdat ik soms echt filosofische gesprekken voer met de meisjes. En die gaan soms dus ook over wat we hier doen.

Als het aan mij vraag, wat ik hier doen, dan kan ik daar niet echt op antwoorden. Vanuit Human Design gezien ben ik hier om te informeren. En dat klopt wel. Dat voel ik. Maar waarover dan? Dat wisselt precies altijd. Ik ging van persoonlijke groei naar kinderen opvoeden over huisonderwijs naar tja, terug persoonlijke groei? En eigenlijk is alles samen want ik ben nooit opgehouden met te praten over kinderen opvoeden en huisonderwijs.

Misschien kan ik het nog het beste samenvatten als “informeren over een andere manier van leven dan wat gangbaar is”. Want ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat wij hier met z’n alleen rondlopen enkel en alleen om te gaan werken, dat verdiende geld dan uit te geven aan spullen die we eigenlijk niet altijd nodig hebben waardoor we constant veel moeten blijven werken. Het houdt de economie in gang, dat wel, maar of het ook onszelf in gang houdt dat is nog maar de vraag.

Ik besef dat ik hier vaak over bezig ben, over dat anders leven. Over dat het anders moet. Meer in balans. Meer terug naar de basis, naar de essentie. Het is dan ook iets wat me enorm bezig houdt op dit moment. Omdat ik geloof dat heel veel mensen voelen dat het niet klopt. Maar dat ze toch maar hun best blijven doen. Dat moet niet.

Ik deed ook altijd mijn best. Was voorbeeldig. In alles: ik was, in mijn herinnering, een heel rustig kind en op school al helemaal. Ik haalde hoge punten, studeerde vlot, had vriendinnen, deed vooral niet lastig of moeilijk, behaalde twee diploma’s, vond directe een vaste job in het onderwijs, bouwde een huis … Ik kan zo nog even doorgaan, maar mijn punt is duidelijk denk ik. En toen werd ik moeder en ontdekte ik dat ik in dat moederschap heel hard mijn best deed om dingen te doen die tegen mijn gevoel in gingen. Zoals borstvoeding geven om de 3u en geen minuut eerder. Of mijn kind laten huilen terwijl ik op de gang stond te tellen tot ik weer terug binnen “mocht” gaan. Of mijn kind af gaan zetten bij een (lieve) onthaalmoeder, ook al weende ze. Ook hier kan ik nog even doorgaan.

Mijn punt is: ik kwam informatie tegen die me deed beseffen dat ik mijn gevoel kon volgen. Dat er nog mensen, mama’s waren die hun best hadden gedaan, maar voor wie het niet klopte. Die nu hun best deden om naar dat gevoel te luisteren. En ik ben dat ook gaan doen. Niet alleen op het vlak van opvoeden en moederschap, maar veel breder.

En terwijl ik dit schrijf, echt letterlijk nu, besef ik dat ik daarom doe wat ik op dit moment aan het doen ben: informatie delen om te laten zien dat niet iedereen zijn best blijft doen voor het mainstream plaatje. Dat er mensen zijn die meer en meer gaan voelen en naar dat gevoel proberen te luisteren. Zodat jij, als je het voelt, dat ook kan gaan proberen te doen.

Niet van vandaag op morgen en op alle levensvlakken in één keer. Dat heb ik ook niet gedaan. Ik ben ondertussen al 7 jaar bezig en ik ben er nog altijd niet. Nog lang niet. Minstens een paar keer per week bedenk ik me dat ik iets anders had kunnen doen omdat mijn gevoel niet goed zat en ik toch nog ging voor “de brave, flinke” versie. Maar we komen er wel.

Dit artikel was een onderdeel van mijn (bijna) wekelijkse nieuwsbrief Brieven voor een mooie [kinder]tijd. Je kan de volledige nieuwsbrief hier lezen en je er ook op abonneren als je dat zou willen.