![Brieven voor een mooie [kinder]tijd #41](https://i0.wp.com/www.stephaniebaumers.be/wp-content/uploads/2025/09/IMG_7257-scaled.jpg?resize=564%2C350&ssl=1)
Nee is ook een antwoord.
Maar voor mij duidelijk niet. Wel als iemand het mij als antwoord geeft hoor. Maar niet om zelf te geven.
Daar kwam ik vorige week achter toen ik een vraag kreeg en ik eigenlijk een nee volde, maar op zoek ging naar “een echte reden”. Een logistieke reden omdat ik bv. al een afspraak had. Want dat is wat ik doe als ik een nee voel: hopen op een andere reden waarom ik het niet kan doen.
Dikke onzin, ik weet het. Maar blijkbaar is er mij ooit vaak gezegd dat ik dan maar zin moest maken. Of dat je soms ook iets tegen je goesting moet doen. Of iets anders in die aard. Waardoor ik nu met de gebakken peren zit. Ik mag mezelf nu gaan leren dat een simpele nee voelen meer dan genoeg is om nee te zeggen. Zonder meer. En zonder schuldgevoel.
Dit artikel was een onderdeel van mijn zielsbrief Brieven voor een mooie [kinder]tijd. Je kan de volledige zielssbrief hier lezen en je er ook op abonneren als je dat zou willen.