Brieven voor een mooie [kinder]tijd #56

Een man steekt een vlo in een pot en sluit die af met een deksel. De vlo wil eruit en springt elke keer tegen het deksel waardoor ze zich pijn doet. Na een tijdje springt ze tot net onder het deksel, om pijn te voorkomen.
Intussen worden er kleintjes geboren en leert moeder vlo ze tot net onder het deksel te springen, zodat ze zich geen pijn doen. Generatie na generatie springen ze tot net onder het deksel. Wanneer de man het deksel eraf haalt, springen de vlooien er niet uit. Ze blijven voor altijd tot net onder het deksel springen.
… Van generatie tot generatie leren wij over veiligheid, over deksels die niet meer bestaan en springen tot net onder de opening van de pot. Velen van ons ontdekken zo nooit hun ware potentieel. – gelezen in Freedom Unlocked van Kim De Graeve

Er is zo ook een verhaal van een vrouw die de uiteindes van de worst snijdt voordat ze die in de pan bakt. Haar man vraagt haar waarom ze dat doet, maar dat weet ze eigenlijk niet. Haar moeder deed het ook zo. En die moeder weet eigenlijk ook niet waarom maar vraagt het eens aan haar moeder. Blijkt dat zij slechts één pan had en die was te klein om de hele worst in te bakken waardoor ze de kantjes eraf sneed. Van de volgende generaties wist dus niemand wat de reden was maar ze namen het over omdat dat was hoe ze het kenden.

We worden niet gestimuleerd om vragen te stellen, om kritisch te denken, om eens iets anders te proberen. Daaraan moest ik denken toen mijn dochters mij de 100e vraag van die dag stelden. Zij stellen een hele dag door vragen. Doorgaans van het type “Waar gaan die mensen naartoe?” waar ik hen het antwoord op verschuldigd moet blijven. Feit is dat ze niet worden afgeremd om vragen te stellen. Geen samenleving, geen school die hen leert dat daar geen tijd voor is. Dat dat vervelend is. Dat je soms ook dingen gewoon maar moet doen zonder vragen te stellen.

En dus blijven de vragen komen. En hoewel ik er soms horendol van word (vooral van de exemplaren waar ik het antwoord niet op weet zoals eerdergenoemde vraag), wil ik het ook niet ontmoedigen. Vragen zijn zo waardevol om iets te begrijpen, om te weten of iets voor jou is of om te beslissen het juist helemaal anders te doen.

Hun vragen zetten mij ook vaak aan het denken. Onlangs wou ik iets aan een kennis vragen, maar sprak ik hardop uit dat ik het niet durfde. Ze vroegen mij waarom niet. Tja, waarom niet? Dus deed ik het toch.

Omarm die hele reeks vragen van je kind dus. Moedig het aan. Stel zelf ook wat meer vragen. Zodat jij je niet laat tegenhouden door een deksel dat er niet (meer) is.

Dit artikel was een onderdeel van mijn zielsbrief Brieven voor een mooie [kinder]tijd. Je kan de volledige zielsbrief hier lezen en je er ook op abonneren als je dat zou willen.