Het verhaal van Selly

Ik ging in gesprek met Selly over zelfvoorzienend zijn, de essentie van het leven en het ouderschap.

Vertel eens iets over je recent opgestarte Instagramaccount w.aardevol?

We twijfelden al langer om zo’n account op te starten omdat het mij de mogelijkheid zou geven om te delen over wecken, fermenteren en andere homesteadingactiviteiten terwijl het Wietse de kans zou geven om, los van Den tuin van Ketels, te delen over moestuinieren. De twijfel was er vooral omdat ik de balans tussen online en offline moeilijk vind. Ik zou het liefst zoveel mogelijk offline zijn, maar voel ook wel de wens om te delen over wat ik doe. Een vriendin begon toen een account om te delen over gelijkaardige content. Dat trok me uiteindelijk over de streep om w.aardevol te beginnen.

Is de naam bewust gekozen met de link naar het moestuinieren ook?

Ja, inderdaad. We willen delen over de dingen die voor ons belangrijk zijn, die betekenis hebben. Tegelijk is er dan de link naar de natuur, de aarde die terugkomt in het verhaal van de pluktuin.

Dat creatieve, is dat iets dat altijd al aanwezig was of is het iets dat recent in je leven kwam?

Het is altijd al wel aanwezig geweest, maar de laatste jaren wel meer uitgesproken. Als ik iets zie en ik denk dat ik het zelf kan maken dan probeer ik dat ook. Niet enkel op het vlak van voedsel dan, maar bijvoorbeeld ook het opmaken van speelgoed of kleine knutselprojectjes.

Dat het nu meer uitgesproken is, is grotendeels gekomen doordat ik een hele periode veganistisch at. Ik maakte toen al wel zelf poetsproducten veel voedsel zelf, maar op een gegeven ben ik omwille van gezondheidsproblemen terug vlees beginnen eten. Het is mijn man die me heeft doen inzien dat de vleesindustrie niet zo zwart-wit is als dat ik hem zag. Er is ook een grijs gebied wanneer je bijvoorbeeld rechtstreeks vlees koopt bij een bewust boer. Daar komt ook bij dat ik wel gewoon mijn groenten kocht in de supermarkt die allemaal vanuit een monocultuur komen wat er ook voor zorgt dat er veel dieren sterven. Dat is trouwens ook de reden dat we in de pluktuin regeneratief werken.

Om terug te komen op jouw vraag: de overstap naar terug vlees eten bracht me ook bij onbewerkt voedsel eten en nog meer zelf maken. Ik volgde in het begin een aantal workshops bij o.a. Velt om bijvoorbeeld te leren wecken. Het was het begin van meer en meer proberen en maken. Telkens denk ik: Voila, dat moeten we ook niet meer in de winkel kopen.

Is zoveel mogelijk onbewerkt en puur eten dan de drijfveer voor jouw levensstijl?

Dat was zeker de start die geleid heeft tot onze huidige drijfveer namelijk die van zoveel mogelijk zelfvoorzienend te zijn. We willen echt terug gaan naar de essentie: leven van het land, traditioneler leven zoals het eigenlijk bedoeld is vanuit de natuur.

Tegenwoordig moet alles snel gaan waardoor er problemen ontstaan. Brood moet snel klaar zijn, maar is daardoor minder goed verteerbaar waardoor er gezondheidsklachten ontstaan. Je agenda staat volgepropt met een heleboel afspraken waar je op tijd moet zijn waardoor je stress krijgt. We willen echt graag trager gaan leven, meer nee zeggen tegen de dingen die niet zo bij ons passen. Dat betekent niet dat we dan gewoon rondhangen. Mijn man gaat nu in de winter nog naar het veld om de dieren te verzorgen en ik grap dan ‘s avonds dat ik “mijn dieren” ga verzorgen: de zuurdesemstarter, kefirkorrels … Onze manier van leven vraagt ook tijd en zeker met een kindje erbij. Ik probeer zoveel mogelijk tijdens haar dutjes te doen zodat ik daarnaast tijd heb om bij haar te zijn want dat vind ik ook belangrijk. We zitten qua groenten bij de bron met de pluktuin, maar de natuur laat zich ook niet sturen qua timing. Als de tomaten morgen geplukt worden omdat ze rijp zijn, kan ik niet zeggen dat ik geen tijd heb om ze te verwerken en het nog maar even twee weken moet wachten.

Het is voor mij trouwens ook nog altijd een kunst om de balans te blijven zoeken en vinden. Hier worden nog dingen in de winkel gekocht omdat het op dit moment niet mogelijk is om echt alles zelf te maken. Pasta is zo’n voorbeeld. Dat wil ik graag proberen, maar kwam er tot nu toe niet van. Dat kopen we dus nog gewoon. En dat is oké, maar dat heb ik wel moeten leren. Ik heb ooit een periode gehad dat ik alles van plastic buiten wou. Alleen is het ook niet zo duurzaam om dan maar alles weg te gooien en te gaan vervangen. Stap voor stap en niet alles tegelijk, een mooie les die ik gaandeweg al wel geleerd heb.

Heb jij als volwassen mens wel een periode geleefd als “de standaardmens”?

Ja, tijdens mijn twintiger jaren ben ik vaak over mijn grens gegaan en heb ik minder geleefd als “mezelf”. Ik merk dat ik nu, zelfs met de gebroken nachten door borstvoeding, toch uitgeruster ben dan in die periode. Maar ik zat daar toen, zonder het te beseffen, in vast. Het is pas nu dat ik merk dat ik toen buiten mezelf leefde en hoe zo’n natuurlijk ritme beter aansluit bij ons. In de winter is het vroeger donker en gaan wij ook vroeger slapen. Terwijl ik in de zomer ‘s avonds echt nog energie heb om langer op te blijven en dingen te doen. Andere mensen hebben misschien minder de luxe om met hun eigen ritme en dat van de seizoenen mee te bewegen. Zij leven het hele jaar door op hetzelfde ritme dat niet door henzelf bepaald is.

Ik snap ook dat onze levensstijl daardoor niet voor iedereen weggelegd is. Er is misschien minder tijd om alles vers te halen en te bereiden. Anderzijds denk ik wel dat je met kleine stapjes kan beginnen en daar ook al veel mee kan bereiken. Mijn man is bijvoorbeeld met het kweken van chilipepers op zijn balkon begonnen. Een andere eenvoudige stap is jezelf voorzien van kruiden door wat bosjes tijm, rozemarijn, munt… in een bloempot te zetten.

Hoe kijk je aan tegen het opvoeden van je dochter in jullie levensstijl?

Ik vind het belangrijk om haar een bepaalde creativiteit, vrijheid en zingeving mee te kunnen geven. Om die reden willen we in de toekomst dan ook huisonderwijs geven. Dat zaadje werd geplant door een podcast die ik luisterde waarin er gesproken werd over het niet pushen van je kind. Ik heb de druk als kind zelf gevoeld voor wiskunde en heb daar wel moeilijkheden door ondervonden. Leerkrachten en scholen doen heel erg hun best, maar zitten toch vast in een bepaald systeem en moeten roeien met de riemen die ze hebben. Voor ons is het belangrijk dat onze dochter een bepaald soort creatief ondernemerschap meekrijgt dat volgens mij nodig is voor de toekomst.

Los daarvan vind ik het soms wel lastig om haar anders op te voeden dan wat er standaard te zien is. Je voelt al snel de stempel van anders, extreem, gevaarlijk of streng. Anderen begrijpen vaak gewoonweg niet waarom we kiezen voor zo weinig mogelijk suiker, tweedehands spullen of minder speelgoed op verjaardagslijstjes. Dat is weer die maatschappij waar alles altijd maar meer en sneller moet gaan. Meer speelgoed maar doordat er al zoveel is, is er ook veel in prima staat tweedehands te vinden. En als het niet in prima staat is, vind ik het leuk om het zelf op te knappen.

Om af te sluiten: wat is je ultieme droom?

We zouden graag aan de pluktuin willen wonen. Dat zou gemakkelijker zijn voor bijvoorbeeld de dieren te verzorgen, maar ook voor mij zou de stap dan kleiner zijn om me daar weer meer mee bezig te houden. In principe is het ook mogelijk om daar te gaan wonen, maar in deze levensfase hebben we bewust gekozen om in ons huidige huis te blijven wonen. Het geeft ons de financiële ruimte om iets minder te werken en aanwezig te zijn. Dat is voor ons op dit moment meer waard dan een huis naast het veld.

Je kan Selly op Instagram volgen via @w.aardevol. Den Tuin van Ketels is daar ook te vinden onder @dentuinvanketels.

De foto’s zijn afkomstig van @sellydc en @w.aardevol.