Democratisch opvoeden

Kinderen zijn geen puppy’s
Wat hebben kinderen werkelijk van ons nodig om uit te groeien tot zelfbewuste en zelfstandige volwassenen? Wat zijn helpende of belemmerende factoren in hun ontwikkeling? Hoe kunnen we een richtinggevende autoriteit zijn zonder autoritair te zijn? Wat als we, voorbij de kortetermijngedragscontrole, focussen op de ontwikkeling van onze kinderen op langere termijn, en dit zowel op fysiek, emotioneel, mentaal als sociaal vlak? Hoe kunnen we ons eigen onvermogen benutten als kans om zelf te groeien? Er is niet één grote waarheid over opvoeding. Het leven is niet zo maakbaar als we zouden willen. In opvoeding vertrouwen we op ons innerlijke kompas. Maar soms is ons innerlijke kompas verstoord, omdat we onvoldoende aandacht geven aan wat we werkelijk denken, voelen en waarnemen. Dan dreigen we het noorden kwijt te raken en weten we niet meer hoe we onszelf en onze kinderen moeten sturen. We proberen ons te redden door krampachtig de controle vast te houden, waardoor onze focus op kortetermijngedragscontrole komt te liggen. Wil ook jij met meer plezier samen met je kinderen onderweg zijn? Ontdek in dit boek hoe je het evenwicht bewaart tussen discipline en een goede relatie met je kinderen. Zo draag je bij aan de samenleving van morgen, die meer horizontaal georganiseerd zal zijn en waarin zelfbewustzijn, afstemming, inleving en dialoog steeds belangrijker worden.
Onvoorwaardelijk ouderschap
Vraag het een willekeurige ouder en ze zullen zeggen dat ze onvoorwaardelijk van hun kind houden. Onvoorwaardelijk van je kinderen houden is voor veel ouders vanzelfsprekend, onvoorwaardelijk opvoeden is in de praktijk een stuk lastiger! Onvoorwaardelijk ouderschap laat je nadenken – flink – over het soort relatie dat je met je kind wilt hebben, over je prioriteiten als ouder, en over hoe je veel fouten van je voorgangers kunt voorkomen. Het is zonder twijfel een van de meest overtuigende werken op het gebied van opvoedkunde.

Emoties

De taal van huilen
Dit revolutionaire boek biedt de mogelijkheid om tot een betere, diepere relatie met kinderen te komen. Solter heeft het geschreven voor ouders, verzorgers, onderwijzers en werkers in de gezondheidszorg. Het boek geeft inzicht in de redenen waarom kinderen huilen en boos zijn en leert ons hoe we daar het best op kunnen reageren. Andere voordelen van Solters benadering zijn onder meer: baby’s worden geholpen om ‘s nachts door te slapen (zonder dat ze worden genegeerd); kinderen leren spanning en trauma beter te verwerken; hun leer- en concentratievermogen wordt verhoogd; hun gevoel van eigenwaarde groeit en hun emotionele leven verdiept zich; agressief gedrag van kinderen vermindert.

Specifiek voor baby’s en jonge kinderen

Baby’s weten wat ze willen
In Baby’s weten wat ze willen beschrijft Aletha Solter een warme, aandachtige methode om met baby’s in de leeftijd van 0-2½ jaar om te gaan. Uitgangspunt is dat baby’s zelf het beste weten wat ze nodig hebben. Het gaat erom dat ouders en verzorgers hun signalen opvangen en die op de goede manier interpreteren. Huilen neemt een centrale plaats in, omdat het de belangrijkste manier is waarop baby’s aandacht vragen voor hun behoeften, en waardoor ze frustraties en pijnlijke gebeurtenissen verwerken. Als ze echte aandacht krijgen wanneer ze huilen (of boos zijn, of lachen) en niet op allerlei manieren gesust worden, kunnen ze zich goed herstellen van traumatische ervaringen, aldus de auteur. Deze methode berust voor een deel op de werkwijze van het ‘co-counselen’, waarbij volwassenen elkaar leren het vermogen terug te vinden om te huilen, te lachen en woedend te worden, waardoor ze zichzelf kunnen genezen van de gevolgen van vroegere pijnlijke ervaringen. Baby’s weten wat ze willen bevat oefeningen voor ouders om door middel van deze ‘ontladingsmechanismen’ eigen pijnlijke ervaringen te verwerken, om daarna beter in staat te zijn de behoeften van hun kind te vervullen.
Het Attachment Parenting boek
De term Attachment Parenting is bedacht door de Amerikaanse kinderarts William Sears en betekent letterlijk ”hechtend ouderschap”. Hiermee wordt gedoeld op het hechtingsproces tussen ouder en kind. Attachment Parenting (AP) stelt dat een kind behoefte heeft aan vertrouwen, empathie en genegenheid en dat ouders moeten helpen bij de ontwikkeling van deze eigenschappen. Deze basishouding klinkt vanzelfsprekend, maar het blijkt in veel relaties tussen ouders en kinderen in meer of mindere mate te ontbreken. In het huidige tijdgewricht, waarin veel ouders beide werken, kinderen vaak meer dan 2 ouders hebben en kinderen meer dan ooit aan de zorg van anderen worden over gelaten, komt de vraag over hechting of het gebrek daaraan, continue ter sprake bij ouders en in de media.